Seniorzy Ziemi Chojnickiej

Jednym z najstarszych miast w województwie kujawsko-pomorskim jest Kamień Krajeński. Pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi z roku 1107.

Miasto leży na obszarze Krajeńskiego Parku Krajobrazowego pomiędzy jeziorami Mochel i Brzuchowo.

Nad jeziorem Mochel odbywają się liczne kulturalne i sportowe imprezy. Teren jest zagospodarowany. Co roku czegoś na nim przybywa.

W tym roku zauważyliśmy fontannę na jeziorze. Wieczorami jest ona podświetlona kolorowymi lampkami. Wyjechaliśmy zbyt wcześnie, by być tego świadkami.

Są rowery wodne i ciekawe ławeczki z panelami słonecznymi i z gniazdkami do ładowania telefonów.

Jest też pole namiotowe, które służy turystom od lat i są domki letniskowe usytuowane w pobliskim lesie.  Jest bar, które serwuje pyszne posiłki.

Przyjeżdżamy tu od lat i zawsze mile wspominamy spędzony nad jeziorem czas. W tym roku zaskoczyły nas pustki na plaży. Sezon w pełni, pogoda piękna. Okazało się, że jest zakaz kąpieli w jeziorze. Upalna pogoda i ciepła woda spowodowała, że jezioro stało się królestwem sinic.

I bez kąpieli miło spędziliśmy czas. Oczywiście nie zabrakło kiełbasek pieczonych nad ogniskiem.

Dzisiejsze popołudnie spędziliśmy w Domu Kultury w Silnie na spektaklu teatralnym  „Emerycka szajka”.

Sala wypełniona była do ostatniego miejsca. By pomieścić wszystkich chętnych do obejrzenia wystawianej sztuki teatralnej, dostawiono dodatkowe fotele i krzesła.

Jak było – pokazuje wpis Gminnej Rady Seniorów:

Rada Seniorów Gminy Chojnice·

W dniu 25 czerwca na zaproszenie Rady Seniorów Gminy Chojnice w Domu Kultury w Silnie wystąpiła Grupa Teatralna „Szpakowaci” z Cekcyna ze spektaklem „Emerycka szajka”.

Było śmiesznie, dynamicznie i z ogromną dawką pozytywnej energii. To przedstawienie od pierwszych minut wciągało widza i udowadniało, że pasja do teatru nie zna wieku.

Błyskotliwy humor, świetna gra aktorska oraz pełne ciepła przesłanie o przyjaźni, odwadze i aktywnym życiu seniorów sprawiły, że bardzo licznie zgromadzona publiczność doskonale się bawiła.

Ogromne brawa należą się całemu zespołowi „Szpakowaci”, działającemu przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku WSG – Filii w Cekcynie, oraz reżyserowi Andrzejowi Chichłowskiemu.

Po przedstawieniu spotkaliśmy się z zespołem teatralnym przy kolacji, która była doskonałą okazją do wspólnych rozmów.

Dziękujemy Pani Lucynie Zawiszewskiej – Sekretarz Gminy Chojnice, Pani Justynie Rząsce – Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Chojnicach, Pani Edycie Barwinie – Kierownik WDK w Silnie oraz instruktorom za wszelką okazaną pomoc w organizacji tego wydarzenia.

Dzisiaj naszym celem był Sopot – miasto na prawach powiatu położone nad Zatoką Gdańską, na Pobrzeżu Gdańskim, między Gdańskiem a Gdynią, z którymi tworzy Trójmiasto.

Jak Sopot – to molo. Z dworca nad morze trasa prowadziła główną ulicą miasta, czyli Bohaterów Monte Cassino, popularnie zwaną Monciakiem.

Spacer Monciakiem rozpoczęliśmy od neogotyckiego kościoła św. Jerzego zbudowanego w 1901 r. z fundacji pary cesarskiej. Stojący przy deptaku kościół wyróżnia się bryłą, strzelistą wieżą oraz wykorzystaniem przy budowie cegieł i ociosanych kamieni. Początkowo pełnił funkcję świątyni protestanckiej, a od 1945 kościoła katolickiego.

Na tyłach kościoła, w ogrodzie znajduje się „Pomnik Misia Wojtka”. Jest to rzeźba upamiętniająca słynnego syryjskiego niedźwiedzia, który służył jako żołnierz w 2. Korpusie Polskim gen. Władysława Andersa. Niedźwiedź został adoptowany przez polskich żołnierzy w Iranie. Przeszedł z nimi szlak bojowy, pomagając w noszeniu ciężkiej amunicji, m. in. pod Monte Cassino. Po wojnie zamieszkał w edynburskim ZOO. Autorem rzeźby jest Paweł Sasin.

Dalej było coraz ciekawiej. Monciak z różnorodną zabudową architektoniczną dostarcza niesamowitych wrażeń wzrokowych.

Ciekawostką jest Krzywy Domek nawiązujący do rysunków szwedzkiego artysty mieszkającego w Sopocie.

Ulica Bohaterów Monte Cassino przechodzi w Plac Zdrojowy i Skwer Kuracyjny, gdzie znajdują się: Dom Zdrojowy z Państwową Galerią Sztuki i Pijalnią Wód Solankowych, Zakład Balneologiczny, fontanna z solanką.

Sopockie molo ma 511 m długości. Oddalając się od plaży jest coraz wyższe i stąd można podziwiać panoramę miasta.

Przy molo cumują statki wycieczkowe i jest marina.

Schodzimy na ląd. Koniec wycieczki.

Dzisiaj wsiedliśmy do pociągu relacji Szczecinek – Gdynia i ruszyliśmy nad Bałtyk. Pogoda była wspaniała, tłok w pociągu umiarkowany, więc podróż upłynęła spokojnie. Pociąg gnał po szynach, przyroda za oknami rozkwitała, czuć było wakacje.

Wysiedliśmy na stacji Gdynia Główna i spacerkiem z Placu Konstytucji, poprzez ulicę 10 lutego, doszliśmy do Skweru Kościuszki.

Przy nabrzeżu stoją zacumowane okręt-muzeum ORP „Błyskawica” i żaglowiec „Dar Pomorza”.

W poniedziałki muzea są zamknięte. To zamiennie popłynęliśmy w rejs po porcie gdyńskim.

Godzinny rejs z przewodnikiem szybko upłynął.  Trochę wiało, ale nie było wysokich fal i przechyłów. Następny rejs planujemy z Gdyni na Hel.

Naprzeciwko Skweru Kościuszki znajduje się Akwarium Gdyńskie czyli budynek, w którym jest 68 akwariów ze 140 tonami wody. Żyje tu 2000  zwierząt  –  przedstawicieli 250 morskich gatunków.

Poza licznymi pomnikami, zobaczyliśmy współczesne tło do pamiątkowego zdjęcia – pamiątki z Gdyni.

Ubiegły rok zakończyliśmy spotkaniem w Charzykowskiej Bibliotece, a ten rozpoczynamy w siedzibie Zaborskiego Parku Krajobrazowego.

26 marca wzięliśmy udział w świątecznych warsztatach zatytułowanych „Na zwiastowanie przybywaj, bocianie – o przyrodniczych tradycjach wiosennych”.

Spotkanie prowadziła pani Justyna Rymon-Lipińska. Opowiedziała o tradycjach związanych z rytmem przyrody i kalendarzem liturgicznym. Przypomniała dawne ludowe przysłowia oparte na obserwowanych zjawiskach przyrodniczych i powiązanych z nimi świętach kościelnych.

Niespodzianką dla uczestników były „busłowe łapy” czyli obrzędowe pieczywo z Podlasia upieczone przez panią Justynę według starego ludowego przepisu.

A teraz nastąpiła część artystyczna, a raczej uczestnicy warsztatów w roli artystów malarzy. Otrzymaliśmy farby i wzory do malowania na drewnianych podkładkach, gdyż w ramach warsztatów robiliśmy podkładki pod kubki. Miały one przeważnie wiosenne lub świąteczne motywy.

Udawały się różnie. Nie każdy malarz to artysta.

12 grudnia ponownie odwiedziliśmy charzykowską bibliotekę. Tym razem temat spotkania brzmiał: „Brzózka, wierzba i dana są w służbie u niebieskiego Pana”.

Wysłuchaliśmy licznych opowieści pani Lucyny Bucław o różnych gatunkach drzew. O ich właściwościach leczniczych wykorzystywanych w medycynie ludowej, miejscu w tradycji i kulturze. Przypomnieliśmy sobie liczne przysłowia, wiersze i teksty piosenek, których bohaterami są drzewa.

Na zakończenie spotkania byliśmy przeegzaminowani z przekazanej nam wiedzy. Wszyscy uczestnicy wzięli udział w quizie. Byliśmy uważnymi słuchaczami, bo wszyscy otrzymali nagrody za prawidłowe odpowiedzi.

Oto jedna z bohaterek dzisiejszego wykładu – dana, czyli miotła z brzozowych witek.

No to lecimy.